İnsan hatıralarla yaşar, yaşlanır…

   Zaman dur durak bilmeden ilerler. Daha dün gibi hatırladığımız olaylar vardır üstünden aylar, yıllar geçen. Vakit geçip gidecek, bize verilen ömrü bir şekilde tamamlayacağız ama bazen düşünüyorum da bu kadar hızlı ve yıpratıcı mı olacak geçen zaman. Hayat bu diyeceksiniz, üzer de mutlu da eder. Elbette hayat iyisi ile kötüsü ile bir bütün. Daima güzel ve yolunda gitmeyebilir işlerimiz. Zaten takıldığım nokta da bu değil. Derdim hayatın hızına yetişememek ya da yaşadığım hayatın farkında olamamak. Yani her gün yaptığım ya da yapmak zorunda olduğum işlerde boğulmak, kaybolup gitmek. İstediğim sürekli aykırı ya da farklı işler yapmak falan değil. Sadece yaptıklarımın farkında olmak istiyorum, hayatıma ve sevdiklerimin hayatına değer katmak istiyorum. Tüketim toplumunun bir nesnesi olmak değil amacım ya da şöyle açıklayayım; bize bir şekilde empoze edilenlerle yaşamak istemiyorum sadece. Modern döneme ve getirdiklerine karşı isyankâr bir şekilde karşı da çıkmıyorum ama bunların içinde boğulup gitmek en büyük kaygım. Eskiye nazaran ulaşımın daha rahat olduğu bir dönemde yaşıyoruz ama yine yetişemiyoruz çoğu yere, gelişmiş teknoloji hayatımızı kolaylaştırıyor ama bir noktada robotlaşmaya başlıyoruz. Duygularımızı ve hislerimizi yitiriyoruz. Gelip geçici zevk ve heveslerle yitiriyoruz bazı değerlerimizi. Bu baya uzun bir konu ama üzerine düşülmesi gerekir diye düşünüyorum.

   Tutkulu yaşamak gerek hayatı, farkında olmak gerekir güzelliklerden, samimi olmak gerekir, heyecanlanmak gerekir, sevmek gerekir, yeri gelir üzülmek gerekir. Belki de en önemlisi vefalı olmak gerekir sevdiğine, ailene, arkadaşlarına, dostlarına.

   İşte bundan dolayı hatıralar ve yaşananlar çok önemlidir. Hayat hengamesinde yaşadığın güzelliklerin, acıların en önemli kanıtıdır onlar. Yukarıda anlatmak istediğim farkındalık da aslında bununla alakalı. Hayatımıza değer katan şeylerin farkında olmamız gerekir. Hatıra, bazen bir fotoğraf olur, bazen unutamadığın aklından çıkmayan bir an, bazense yazdığın ya da okuduğun bir yazı, bir şiir.

   Hatıralara sahip çıkmak gerekir, yıllar geçtikten sonra bile o anı o mutluluğu tekrar yaşamak istiyorsan.

   Çünkü insan hatıralarla yaşar, yaşlanır…